execution…

Είχα αρχίσει να σας λέω λοιπόν για το κρικάκι στο μουνάκι της Λιάνας όταν ένα ξαφνικό ταξίδι διέκοψε την αφήγηση στην μέση…

Που λες, μετά από το βράδυ, που ουσιαστικά την αποπλάνησα σε εκείνη την βρωμερή είσοδο της πολυκατοικίας του κέντρου, την έφερα σιγά-σιγά εκεί που ήθελα: στη παρτούζα. Δεν ήταν εύκολο, αν και τελείως pet στο σεξ η Λιάνα, στην αρχή είχε ισχυρές αντιστάσεις. Βρε χρυσή μου βρε καλή μου, με τίποτα δεν μπορούσα να την πείσω να βάλουμε και τρίτο –έστω- άτομο στο κρεβάτι στο σαλόνι, στην τουαλέτα, στην κουζίνα, στο αυτοκίνητο, στο ασανσέρ στο δρόμο. Όπως καταλαβαίνετε, πηδιόμασταν όπου μπορούσαμε, αρκεί να με καύλωνε. Μεγάλη πουτάνα. Δεν χρειαζόταν καν να μου τον πιάσει, μόνο που με κοίταζε με εκείνο το ελαφίσιο λαδί βλέμμα, ήθελα να την σκίσω στα δύο. Ακόμη και τώρα που έχει περάσει λίγος καιρός, με το ίδιο πάθος ξεσκιζόμαστε, αν και το ενδιαφέρον του ενός για τον άλλον είναι καθαρά σεξουαλικό. Γκόμενες σαν την Λιάνα δεν μου καυλώνουν το μυαλό, σε αντίθεση με την Μαρίνα…
Η Μαρίνα. Η Μαρίνα είναι από τις γυναίκες που δεν θα καταλάβω και δεν θα καταφέρω να μεταφράσω ή να κατακτήσω ποτέ. Είναι μια γήινη θεά. Δεν την λες κλασικά όμορφη. Γεμάτη ατέλειες, με τους πιο ωραίους αστραγάλους όμως που έχεις δει ποτέ. Μυαλό εντελώς αλλού. Δεσποτική, πεισματάρα, ισχυρή προσωπικότητα, αλλά ανασφαλής και τρυφερή, εμμονική και κολλημένη. Σε κοιτάζει και ξέρει αν παίζει να γαμηθεί μαζί σου στα επόμενα πέντε λεπτά ή ποτέ. Κι αυτό γιατί ποτέ της δεν αλλάζει γνώμη. Είναι η πιο εύκολη-δύσκολη γκόμενα που έχω γνωρίσει. Το όχι της είναι ανδρικό, πάντα όχι… Το ναι της εντελώς θηλυκό, γεμάτο, στρογγυλό. Με τρελαίνει με ξαφνιάζει και με απωθεί συγχρόνως. Είναι τόσο διεκδικητική που ώρες-ώρες θέλω να την παρασύρω σε παιχνίδια που θα την απονευρώσουν, θα την αφήσουν μαλάκα. Δεν τα καταφέρνω. Ούτε για μια στιγμή δεν έχω μπορέσει να κάνω τα μάτια της να με κοιτάξουν με έκπληξη, να μεγαλώσουν σαν πιατάκια του καφέ, να γεμίσουν αδημονία. Λες και ξέρει πάντα το παρακάτω. Καμιά φορά μοιάζει σαν να έχει ζήσει εκατό ζωές. Καυλώνει μόνο όταν κατακτά και χύνει μόνο όταν το αποφασίσει η ίδια. Το εύκολο δόσιμο την ξενερώνει, την στεγνώνει. Θα μπορούσε να είναι άνδρας, όχι γιατί της αρέσει το μουνί, αλλά γιατί της αρέσει να έχει πάντα τον έλεγχο, ακόμη κι εκεί που δεν πρέπει. Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από μια γυναίκα control freak που ξέρεις ότι δεν μπορείς να κατακτήσεις ποτέ στην πραγματικότητα… ενώ είσαι ερωτευμένος μαζί της.

Δεν ξέρω αν αυτό που τελικά έκανε την Λιάνα να πει το ναι ήταν πίεση, πειθώ ή αν τα όσα της είχα πει για την Μαρίνα της είχαν εξάψει την φαντασία. Κι αν για την Λιάνα, που είναι μόνιμος επισκέπτης στη ζωή μου, χρειάστηκα 2 μήνες για να την ψήσω, για την Μαρίνα, που είναι ο guest star –και το ξέρει- αρκούσε μόνο ένα sms. Το σωστό sms: Θα έρθεις να παίξουμε επιτραπέζια και να φάμε παγωτό; Σου έχω παραπάνω από μία γεύση…
Τα δύο μου κορίτσια κοιτάχτηκαν στα μάτια, και συμπαθήθηκαν αμέσως. Καμιά από τις δύο δεν είχε ξανακάνει παρτούζα. Για να μην τους προκαλέσω αμηχανία ρίχνοντάς τες κατευθείαν στα βαθιά, αρχίσαμε να παίζουμε ένα επιτραπέζιο. Όποιος έχανε, αποχωριζόταν κάποιο ρούχο ή τραβούσε μια κάρτα, διάλεγε παρτενέρ και έκανε διάφορα… Στην αρχή φιλήθηκαν δειλά, διερευνητικά, μετά πιο παθιασμένα. Στον τρίτο γύρο, όταν έχασε για πρώτη φορά η Μαρίνα, διάλεξε μια κάρτα που της έλεγε ότι θα έπρεπε να πάει με κάποιον από τους υπόλοιπους στην ντουλάπα, να διαλέξει ρούχα και να ντύσει όπως ήθελε εκείνη. Τότε σηκώθηκε, γονάτισε ανάμεσα στα πόδια μου, άνοιξε το φερμουάρ, μου τον έβγαλε έξω και πριν τον καταπιεί ολόκληρο είπε το μυθικό: Τώρα εμείς γιατί θα πρέπει δηλαδή να βρούμε ένα κάρο άλλοθι και δικαιολογίες; Αν έχω καταλάβει σωστά, έχουμε έρθει εδώ για να γαμηθούμε…

Δεν θυμάμαι να έχω καυλώσει περισσότερο στη ζωή μου. Καμιά γκόμενα από όσες έχω πηδήξει δεν νομίζω να ξεπεράσει ποτέ την Μαρίνα στο execution… (Κι αν δεν υπήρχε αυτή, ούτε αυτό το blog θα υπήρχε…)

Η γυναίκα καύλα ποτέ δεν μεγαλώνει

Σαν σήμερα δυο χρόνια πριν: Κάθεται πλαγίως απέναντι μου, έχει γενέθλια και είναι θλιμμένη. Θέλω να της πιάσω το μπούτι, να την νιώσω να δακρύζει από επιθυμία, ενόχληση και αδημονία. Αλλά αυτό δεν είναι κάτι που πρέπει να κάνεις σε μια γυναίκα όταν είναι θλιμμένη από έρωτα. Θα γυρίσει μπούμερανγκ, θα είσαι ο επόμενος, ο σκάρτος, ο λίγος, το θύμα, εκείνος που σε πρώτη ευκαιρία θα ξεσπάσει πάνω του σαν καταιγίδα κι αντί να την γαμήσεις εσύ, θα γαμήσει αυτή εσένα. Κανόνας.
Είναι σοβαρή, σκάει που και που κάνα ζορισμένο χαμόγελο ανάμεσα στις ταϊλανδέζες μπουκιές που με το ζόρι κατεβάζει. Λογικό. Ενώ θα έπρεπε να είναι μέσα σε μια αγκαλιά και να γιορτάζει, εκείνη κάθεται με κάποιους φίλους και μερικούς σχεδόν αγνώστους, όπως εγώ, και απλώς δέχεται ευχές. Δεν την ρωτάω τα πόσα κλείνει. Είναι από τις γυναίκες που είναι μιας ηλικίας, ανέκαθεν. Αέρα και νερό τις ονομάζω. Δείχνουν ενήλικες, αλλά ουσιαστικά δεν μεγαλώνουν ποτέ. Φοράνε ταγέρ και γόβες, είναι sexy, αλλά μοιάζουν με κορίτσια που παίζουν το παιχνίδι της ενηλικίωσης, χωρίς να το γνωρίζουν. Ίσως με ένα βαθύ, αιώνιο γλωσσόφιλο να κατάφερνα να της σβήσω την θλίψη από το βλέμμα, αλλά μετά δεν ξέρω αν θα μπορούσα να αντέξω την απορία μέσα στα μάτια της, τις δεύτερες και τρίτες σκέψεις, το πηγαινέλα του μυαλού της, τις προσδοκίες της και την απόρριψή της. Με κάνουν αδύναμο αυτές οι γυναίκες που μοιάζουν πιο πολύ με κορίτσια και δεν μεγαλώνουν ποτέ. Εμένα, έναν ανασφαλή μαλάκα που αντιδρά με σπασμωδικές κινήσεις και εκτίθεται ενώ προσπαθεί για το αντίθετο.

Κατά καιρούς της έχω πει διάφορα, και σήμερα που γιορτάζει δεν θα της τα πω διαφορετικά. Πίστεψε στα μπούτια σου, θα της πω. Τα μπούτια μιας γυναίκας μπορούν να γίνουν ολόκληρος ο κόσμος για έναν άνδρα. Σε ένα ανοιγοκλείσιμο τους μπορείς να αντικρίσεις τον παράδεισο ή την κόλαση. Να δεις το έργο της ζωής σου ή τον εφιάλτη. Να σε σφίξουν και να σου δώσουν ζωή ή να σε στραγγαλίσουν. Να σε αποθεώσουν ή να σε εξαφανίσουν. Να σε κερδίσουν ή να σε χάσουν για πάντα. Στο χέρι σου είναι ή μάλλον στα μπούτια σου. Αλλά από την άλλη, μπορεί να λέω και μαλακίες. Τι να ξέρω κι εγώ, ο καργιόλης…

Χρόνια πολλά μαντάμ.

Γυναίκες, όλες καργιόλες, γι’ αυτό σας γουστάρω…

(αφιερωμένο στα κορίτσια, ξέρετε εσείς ποιες εννοώ…)

Τραβιέμαι με την Λιάνα. Την ξέρω καιρό δεν είναι χθεσινή γνωριμία, είναι προχθεσινή. Κάποτε έκανα παρέα με τον πρώην της. Καλό παιδί, λίγο μαλάκας, λίγο σνομπ, λίγο συντηρητικός, με μια λέξη: λίγος. Είναι 26, πατημένα, η Λιάνα. Έχει ξανθά μπουκλωτά μαλάκια, μικρά μυτερά εφηβικά βυζιά, φουσκωτά χείλια και πιρσινγκ –ένα κρικάκι- στην κλειτορίδα. Την πρώτη φορά με τρόμαξε κάπως αυτό. Την είχα στριμώξει στην είσοδο μιας πολυκατοικίας -προσποιούμενος τον μεθυσμένο- και είχα χώσει το χέρι μου ανάμεσα στα σφιχτά μπούτια της. Έχω ένα φετίχ με τα μπούτια, όσο πιο κλειστά, τόσο πιο πολύ με ανάβουν, η αντίσταση… πάντα με ανάβει, όπως και η αθωότητα. Οτιδήποτε μπορεί να εκμαυλιστεί με παθιάζει, και για να στο πω κι αλλιώς, αν ένα μουνί μπορεί να με σύρει χιλιόμετρα σε πυρωμένη άσφαλτο για να το γευτώ, αυτό δεν είναι άλλο από το μουνί που δεν έχω ακόμη δει. Με τρέλαινε που λες η αντίστασή της. Και «μη, αν το μάθει ο πρώην μπορεί να παρεξηγηθεί!!!», χεσμένη την είχε ο φλώρος αλλά λέμε τώρα…. Δεν ήθελα να της χαλάσω την ψευδαίσθηση, οκ μωρό μου, της λέω, μην αντιστέκεσαι εσύ άλλο, και δεν θα το μάθει ο μαλάκας… Από δω την είχα, από κει την είχα, έχωσα τελικά το χέρι μου στο βάζο με το γλυκό. Γλυκό μουνί, μελωμένο, μούσκεμα, ασύλληπτα υγρό, τόσο υγρό που ωχριά μπροστά του μισό κιλό λιπαντικό… Και πάνω εκεί το πιάνω, φοβήθηκα που λες, μην ανοίξει και μου περάσει δαχτυλίδι στην γλώσσα ή στο πουλί το πιρσινγκ! Ρε λες, λέω, να τρέχουμε στα νοσοκομεία ξημερώματα. Είχα πιει τζιν τόνικ και μετά βότκα, είχα θάρρος, της το έγλειψα, ήμουν extra γενναίος, την πήδηξα. Μια χαρά. Μέχρι που…

(συνεχίζεται μετά, πάω για ποτά τώρα)

Αλλαξοποστιά: Ερωτευμένη Καρ(γ)ιόλα

Με το πουλί στο χέρι #5wordchallenge.

Αν ήταν άλλη, δε  χάλαγα σάλιο.

Είναι η Φτυς = κομπλικέ μυαλό + ωραίο μπούτι. Σπάνιο.

Παίρνω τηλέφωνο.

- Άνοιξε.

- Όχι.

- Γιατί;

- Γιατί είμ’ ερωτευμένη.

- Ερωτευμένη ΚΑΙ καργιόλα; Εlaborate.

- Θα σου απαντήσω γραπτώς. Στο μιλητό δυσκολεύομαι.

- Αν έχεις μούτρα.

- Με αλλαξοποστιά. Θα σ’ αρέσει.

- Να πιάνω το μπούτι σου μ΄αρέσει.

- Καλημέρα και ΟΥΣΤ. #3wordchallenge

- Τελικός-μπύρες-μπούτι-σπίτι μου. #5wordchallenge

And she elaborated.

Η πληθώρα ως αντίδοτο του άγχους μόνωσης

“Μέχρι τα 30 η 1η παράγωγος της καμπύλης των απαιτήσεων είναι θετική.
Μετά τα 30 πρέπει να γίνεται αρνητική.
Όχι από ανάγκη. Ως κατάκτηση.”

ΕΜΠ speaking και βάλε με το νου σου.  Μη σε παραπλανεί ο τίτλος, μη σε αποσυντονίζει η εισαγωγή. Το ποστ λέγεται “Αυτό που δεν ξέρεις ποτέ πού θα σε βγάλει το βράδυ”.

Που ξεκινάει το βράδυ χωρίς προσδοκία, μου τόχε πει το αγόρι μου αυτό το μυστικό παλιά και το ακολουθώ, με μια ελαφριά βαρεμάρα μπορώ να σου πω, κι όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά, αίσθηση που θα έπρεπε να την πουλάνε οver the counter σε σταγόνες ή σε χάπι, αδιάφορο, για όταν είσαι πια χωμένος στη βεβαιότητα του άλλου.

Και προχωράει το βράδυ, καταφθάνει ένα αγόρι bad news από τας εξοχάς, απ΄αυτά που υπό κανονικές συνθήκες αποφεύγεις, ίσως γιατί θες το κομ ιλ φο σου αυτό τον καιρό, ή γιατί βαριέσαι να ακούς τα λόγια σου από το στόμα του απέναντι, αυτό που μπορείς να πεις ό,τι χρειαστεί, Ο,ΤΙ χρειαστεί, με το ίδιο πάθος σήμερα, αύριο, χθες και να μην είναι απολύτως ψέμα, γιατί είναι αλήθεια της στιγμής. Αυτός είναι ο ορισμός της καριόλας νομίζω, φίλε μου, όχι το ότι δεν έχει συναίσθημα και πόνο, ούτε ότι σε αντίθεση με την πουτάνα που γαμιέται με όλους, αυτή γαμιέται με όλους εκτός από σένα.

Η καριόλα έχει και συναίσθημα και πόνο, μόνο που είναι ίδια κι απαράλλαχτα σε ένταση και βάθος για όλους, δεν κάνει διάκριση κι αυτό είναι το θέμα της. Στις 11.05 θα σου στείλει μήνυμα ότι πεθαίνει για την πάρτη σου. Και θα πεθαίνει. Αν μέχρι τις 11.15 δεν έχεις απαντήσει θα βγει μπανιαρισμένη κι έτοιμη να βρει το Plan B, για την πάρτη του οποίου επίσης θα πεθαίνει. Ή θα κάτσει σπίτι και δεν θα πεθαίνει για κανέναν απολύτως. Τα ξέρεις, τι να στα λέω.

Και σέρνεται το βράδυ ευχάριστα και λέω δε γαμιέται, είμαστε τόσο κυνικοί κι οι δυο που μπορεί να γίνει κανά θαύμα, αν μη τι άλλο δεν θάχω να ανησυχώ μήπως και σ΄ευνουχίσω, βάλε τη γλώσσα σου στο στόμα μου, χώσε το χέρι σου κάτω απ΄το φουστάνι μου, τράβα μου τα μαλλιά, δάγκωσέ μου το λαιμό, πάρε με εδώ, σχεδόν σε κοινή θέα, στο δρόμο, σ΄αυτό τον δρόμο δεν το έχω ξαναζήσει, και για να δω τα μάτια σου, επουδενί ίδια αλλά ας δοκιμάσω, η ζωή είναι μικρή για να θυμάσαι, η ζωή είναι μεγάλη για να περιοριστείς, όλοι μας γίναμε ένα μάτσο μπλέξιμο, απορώ γιατί, ίδια πάντα ήμουν εγώ απέναντι σε σένα, όμορφο πάντα σε έβλεπα και στόλεγα, πφφ, δε λέω για σένα, bad news αγόρι, εσύ στην αρχή με εκνεύριζες, αλλά τουλάχιστον μεσένα, στο εδώ, είμαστε ασφαλείς και παρηγορητικά ξεκάθαροι, ένα mode υπάρχει μόνο, κώλος, μπούτι, υγρασία, στύση, όλα αυτά που ψιθυρίζεις ότι θες να μου κάνεις, όλα αυτά που ξέρω ήδη ότι κάνεις, όλα αυτά που έχω καιρό να κάνω και που θα προτιμούσα ειλικρινά να κάνω αυτή τη στιγμή με κάποιον άλλον, αλλά δεν είναι ώρα τώρα για να το σκεφτώ. Κι αύριο μέρα είναι.

Και είμαστε, που λες, σένα αυτοκίνητο ανοιχτό, Parov Stellar στη διαπασών κι αυτό από μόνο του είναι αρνητικό σκέφτομαι, κανονικά ΔΕΝ θα έπρεπε να με νοιάζει η μουσική, εκτός κι αν τόσο έχει περάσει μέσα μου το DJιλίκι, και παρατηρώ ότι το χέρι σου δεν ξεκουράζεται στο ταμπλό ή όπως σκατά το λένε, πώς θα μπορούσε, αφού είναι μέσα μου, κι αυτό από μόνο του είναι αρνητικό σκεφτομαι, ότι δηλαδή παρατηρώ και παίζω πάλι το βρες τις 10 διαφορές. Αλλά έτσι λειτουργεί το μυαλό μου κι εσύ είσαι μάλλον το πιο άτυχο αγόρι του κόσμου απόψε, θα μπορούσαμε να ζήσουμε το πιο ειλικρινές πήδημα του αιώνα, δεν θα ζήσουμε τίποτα όπως καταλαβαίνεις, γιατί συμβαίνει αυτό που έχω ερωτευτεί κάτι ολόκληρο κι εκεί είναι τελικά που με βγάζει το βράδυ. Σπίτι μου, να μυρίζω ό,τι έχει μείνει απ΄το ολόκληρο πάνω στα σεντόνια, το κουδούνι της κάτω πόρτας να χτυπάει κι εμένα να το αγνοώ.

ΥΓ. Βγήκε λίγο μεγάλο ε? Τι να κάνουμε. Βάλε ό,τι τίτλο θες. Αν έχεις μούτρα. Το τραγούδι μην ξεχάσεις. Και μια εισαγωγή, έτσι είναι οι αλλαξοποστιές. Και ταγκσ: Αλλαξοποστιές, Αγόρια, Αλκοόλ, Σεξ.  Και κανόνισε να έχεις μερέντα σπίτι, γιατί έχει έκλειψη. ΟΥΦ. Σε 10′ είμαι εκεί. Φέρνω και το μπούτι. Κάφρε

Εγώ, ο γαργιόλης

Το σκεφτόμουν καιρό. Να φτιάξω blog ή όχι. “Έχεις δουλειά να φάνε και οι κότες ρε μαλάκα, που καιρός για χασομέρια…” Αλλά ο καργιόλης μέσα μου διαμαρτυρόταν. “Θέλω να μιλήσω ρε, να τα ξεράσω όλα!” Τι αξία έχει να ψήνεις ένα γκομενάκι, να πιάνει ένα κώλο στο μετρό, να κρυφοκοιτάζεις ένα μυτερό βυζί στο φανάρι, αν δεν μπορείς να μιλήσεις γι’ αυτά. “Να τα πεις στους φίλους σου ρε”, θα μου πεις… Ναι, αλλά οι φίλοι μου βαριούνται να ακούν, δεν γαμάνε, ζηλεύουν. Κι εγώ έχω τόσους κώλους ακόμη να πιάσω, τόσα βυζιά ν’ ανακαλύψω, τόσες παρτούζες  να εξιστορήσω. Και είναι αργά για ν’ αλλάξω φίλους, νωρίς ακόμη για να κόψω τις παρτούζες… Tι λες το λοιπό;…

Hello world!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!